Media als sociale controle?

De Quiz "Weg van Nederland" zorgde voor veel ophef.

Niet alleen bij ons, ook in Nederland is er kritiek op het asielbeleid. De Nederlandse omroepVPRO zond op 1 september 2011 een quiz uit met vijf uitgeprocedeerde asielzoekers. Hieruit blijkt maar weer eens hoe media het heft in handen kunnen nemen om maatschappijkritiek te uiten.

De uitzending zorgde voor veel ophef en was bedoeld als reactie op de rechtse regering-Rutte die zweert bij een strikt terugkeerbeleid voor asielzoekers. De quiz had als titel "Weg van Nederland" en was een parodie op de vele televisiespelletjes. De deelnemers werden ondervraagd over hun kennis over Nederland. Winnares Gulistan, die binnenkort wordt teruggestuurd naar Armenië en ondertussen al 11 jaar in Nederland verblijft, won 4000 euro.

"Door de jarenlange procedures hebben de kandidaten zich goed voor kunnen bereiden", vertelt presentator Waldemar Torenstra doodleuk in de uitzending. Wanneer hij aan de winnares vraagt of ze na de bekendmaking van haar winst nog één iets wil zeggen, zegt zij met een stille maar besliste stem: "Zo, Nederland, hebben jullie nu gezien wat ik in huis heb?"

Gulistan wint 4000 euro.

Dat de asielcrisis een moeilijk op te lossen problematiek is, is al langer bekend. Meestal krijgt de problematiek media-aandacht voor het tekort aan opvangplaatsen door de lange procedures en is de kritiek op de regering dat ze geen efficiënte maatregelen treffen om de procedures te versnellen. Door met de quiz de uitgeprocedeerde asielzoekers een gezicht te geven, legt de VPRO de vinger op de zere wonde van het asielbeleid natuurlijk.

Opendebatcultuur

Kunnen de media gezien worden als sociale controle op de politici, omdat de hele bevolking meekijkt? In België begon in 1999 de opendebatcultuur toen de paarse regering aan de macht kwam. Politici begonnen deel te nemen aan televisieprogramma's. De bevolking leek meer en meer bij het politieke gebeuren te worden betrokken.

Het is een positief gegeven dat burgers meer betrokken zijn met wat er zich op het politieke toneel afspeelt. Het is niet evident een politiek beleid te voeren dat voor iedereen bevredigend en in al zijn aspecten feilloos is. Of kritische programma's echter kunnen helpen om de problematiek op te lossen, blijft de vraag natuurlijk. Zou een quiz ervoor kunnen zorgen dat politici sneller een oplossing vinden?

Waldemar Torenstra presenteert de quiz.

Kritische kijk

Doen de politici hun job niet goed? Zouden we het zelf beter kunnen? Iedereen vervult zijn eigen taak natuurlijk: politici horen het land te besturen, media horen de burgers in het gebeuren te betrekken. En meestal is de taak van die laatste wel net iets gemakkelijker.

Het is gemakkelijker om kritiek op een beleid te geven dan om er zelf een te voeren. Wat niet wil zeggen dat elke kritische noot op het beleid overboord gegooid moet worden natuurlijk. De kritische kijk van de media blijft nodig om de politici scherp te houden.

Bekijk nieuwsbericht over de quiz.

Transfusion

Noureddine Farihi: "Ik speel al van kinds af aan muziek"

Thuisacteur Noureddine Farihi over zijn Marokkaanse muziekgroep

“We hebben nog geen bekendheid,

aangezien we nog maar pas zijn begonnen”

Noureddine Farihi, Mo uit Thuis is ondertussen al tien jaar te zien op de Vlaamse televisie. Sinds kort is hij met vijf Marokkaanse vrienden een muziekgroep begonnen, Transfusion genaamd. De groep tracht Marokkaanse blues toegankelijk te maken voor het Westerse publiek.

In 1977 kwam Noureddine als 19-jarige muzikant vanuit Casablanca naar België, niet-wetende dat hij in Vlaanderen in de televisiewereld zou terechtkomen. Na een lang acteercarrière gaat hij uiteindelijk opnieuw de muzikale kant uit. Met Transfusion spelen jullie Marokkaanse blues. Is de muziek iets dat u hebt meegenomen uit Marokko?

Farihi: “Ja. Ik speel al van kinds af aan muziek. In Marokko is het de gewoonte om muziek te spelen wanneer er iets te vieren valt. Dat wordt ons met de paplepel ingegeven. We bespelen hoofdzakelijk percussie-instrumenten.”
 
In de groep speelt u gitaar. Hebt u dat ook in Marokko leren spelen?
Farihi: “Neen. Ik heb in België gitaar leren spelen. Ik heb geen muziekschool gevolgd, maar speel hoofdzakelijk op het gehoor. Af en toe krijg ik lessen van goede vrienden of leraars. Naast gitaar speel ik ook nog Marokkaanse bas en percussie.”

Ondertussen speelt u al tien jaar mee in thuis. Hoe bent u daar ooit ingerold?
Farihi: “Voorheen speelde ik theater bij De Zwarte Komedie, een theatergezelschap uit Antwerpen. We speelden vooral actuele satires, waarin  kritiek werd gegeven op de politiek en de maatschappij. Aangezien ik van Marokko afkomstig was en ik perfect in die rol in Thuis zou passen, hebben ze mij gecontacteerd.”

Hebt u ooit de intentie gehad om in de televisiewereld terecht te komen?
Farihi: “Neen. Het is vooral theater dat me altijd al geïntrigeerd heeft. Bij televisie gebeurt het maken van een scène heel erg snel. Wanneer de regisseur tevreden is, is het voorbij. Bij theater wordt een stuk telkens opnieuw gespeeld waardoor de personages steeds steviger in hun schoenen gaan staan. Het personage groeit. Eigenlijk zou de laatste voorstelling van een theaterstuk de première moeten zijn.”

Krijgt u naast Thuis ook soms nog andere rollen aangeboden?
Farihi: “Vorige zomer vroeg een student mij om mee te spelen in een kortfilm die hij moest maken voor zijn eindwerk. Wanneer een toekomstige regisseur graag beroep doet op mij, wil ik altijd helpen.”

Wat mag Vlaanderen verwachten van een muziekgroep als Transfusion?
Farihi: “De groep bestaat uit zes leden. We hebben nog geen bekendheid, aangezien we nog maar pas zijn begonnen. We spelen hoofdzakelijk Marokkaanse blues. Dat is spirituele muziek die vroeger werd gespeeld door de slaven in Marokko en vooral gaat over het lijden van de mens. Dat willen we vertalen naar het lijden van onze tijd, veroorzaakt door werkloosheid bijvoorbeeld. We willen het de Marokkaanse muziek ook toegankelijker maken voor een Westers publiek.”

Sportverslag voor vrienden

Daniël Adams: "Voor mij is het leuk
dat mijn zonen er hun appreciatie voor
teruggeven"

Daniël Adams begon twee jaar geleden met het maken van verschillende blogs voor zijn zonen Tesley en Jason. Dit seizoen schakelde hij over op een website om het toegankelijker en overzichtelijker te maken. "Na de koers schrijven ze meestal een verslagje dat ik dan op de website plaats."

Wat is je hoofdbedoeling met het maken van de website?
Daniël: “Met de website is het de bedoeling om info te geven over waar en wanneer mijn zonen koersen. Ze zijn nu bezig aan hun tweede seizoen als wielrenner. Ik zie de website als een soort nieuwssite met verslagen, foto’s en filmmateriaal zodat familie, vrienden en iedereen die wil hun belevenissen kunnen volgen. Het is ook een herinnering voor later.”

Hoe ben je er ooit mee begonnen?
Daniël: “Twee jaar geleden ben ik begonnen met het maken van een hoofdblog. Van daaruit heb ik voor elk van mijn zonen dan ook een afzonderlijk blog gemaakt: één voor Tesley en één voor Jason. Die zijn bereikbaar vanuit mijn hoofdblog en geven informatie over hun wielerwedstrijden. Daarnaast heb ik ook voor elk een blog gemaakt met vooral verslagen, foto’s en filmpjes. Ondertussen ben ik overgeschakeld op een website, om het toegankelijker en overzichtelijker te maken. Na elke koers schrijven ze meestal een verslagje dat ik dan op de website plaats.”

"Het is een heel tijdrovende bezigheid"

Ben je dagelijks bezig met het onderhouden van de website?
Daniël: “ Het is een heel tijdrovende bezigheid. Het zou overdreven zijn om te zeggen dat ik er dagelijks mee bezig ben, maar ik ben er wel heel veel mee bezig. Ik hou op de website een agenda bij en geef hun resultaten steeds weer in een tabel waarin ook de datum en de plaats van de wedstrijd te vinden zijn en hoeveel kilometers ze hebben gereden. Het aantal deelnemers en hun behaalde plaats zet ik er ook steeds bij. Ik vind dat heel overzichtelijk. Het is ook gemakkelijk om te zien hoe ze evolueren.”

Krijg je veel reacties op de website?
Daniël: “Ja, hoor. We krijgen zowel reacties thuis, op het werk als op school. We hebben natuurlijk ook een gastenboek waar het een en ander te lezen staat.”

"In de burgerjournalistiek heb je volgens mij veel meer vrijheid dan in de professionele journalistiek"

Zie je er soms tegenop om de website te onderhouden?
Daniël: “ Afhankelijk van de andere bezigheden die ik heb zie ik er soms wel tegenop, ja. Als hun prestaties wat tegenvallen is het natuurlijk ook minderleuk om dat op de website te zetten. En als ze net een hoge top geschoren hebben is het dan weer wel leuk. Als je webmaster bent én vader hangt ook daar veel vanaf."


Zie je veel toekomst in de burgerjournalistiek?
Daniël: “Zeker. In de burgerjournalistiek heb je volgens mij veel meer vrijheid dan in de professionele journalistiek. Je hebt de mogelijkheid om een kleinere, meer gespecifieerde doelgroep te bereiken. Het onderscheid tussen burgerjournalistiek en professionele journalistiek zal wel altijd blijven bestaan denk ik. Misschien vloeien die twee met de tijd steeds meer door elkaar en/of vullen ze elkaar steeds meer aan.”

"Ik blijf het zien als een leuke bezigheid en hobby"

Zou je indien je kon hiervan je beroep willen maken?
Daniël: “Ik maak mij hierover geen illusies. Ik blijf het zien als een leuke bezigheid en hobby. Voor mij is het leuk dat mijn zonen er hun appreciatie voor teruggeven.”

Zijn er nog dingen waarin je graag wil groeien bij het maken van de website?
Daniël: "Ja, dat zeker ook. Ik blijf steeds uitkijken om bij te blijven met de ontwikkelingen op gebied van downloadsnelheid, surfsnelheid, website-buildersmateriaal, toegankelijkheid voor zoekmachines, outlook, enz...  Kortom ik probeer steeds mee te zijn met de nieuwste trends en ontwikkelingen. Op die manier evolueer je mee en kan je vorderingen maken."

Houd je bij het maken van de website ook speciefiek een bepaalde doelgroep voor ogen?
Daniël: “Ja. Onze website wordt vooral gevolgd door kennissen zoals werkmakkers, schoolvrienden, familie of andere renners en hun vrienden en familie. We richten ons voornamelijk op die doelgroep. Daarnaast hopen we met onze website ook wat wegwijs te bieden aan beginnende renners.”


Maak je gebruik van bepaalde tactieken om internetgebruikers naar je site te lokken?
Daniël: “ Jason en Tesley hebben op facebook een fanpagina waar ook meldingen op verschijnen. Facebook is nu eenmaal iets waar heel veel mensen gebruik van maken. En langs die weg kunnen we onmiddellijk contact houden en de geïnteresseerden ‘lokken’. Ik probeer op facebook ook nieuwe foto’s en filmpjes te zetten.”  

Wil je nog lang verdergaan met de website?
Daniël: “Zolang onze wielrenners blijven doorgaan toch wel ja.

Blog van de minister van de media

Het laatste bericht op de blog van de minister van de media laat al omiddelijk uitschijnen dat het hier toch om een specialer blog dan gewoonlijk gaat. "Zou er iemand deze site nog bezoeken?" Al in december 2009 beloofde de blogger spoedig met nieuwe artikels af te komen. "coming back, soon!" Toch is het de twee afgelopen jaar nog steeds verdacht stil gebleven.

 Onbekend

De reden voor dit lange zwijgen blijkt al snel uit de eerder geschreven artikels, waar steeds behoorlijk wat reacties van lezers op kwamen. De blogger lijkt een mysterieuze onbekende te zijn met veel weet van het journalistieke reilen en zeilen binnen de Vlaamse mediawereld. De kritische artikels leveren veel reacties op van lezers, in sommige gevallen met zeer lovende woorden. In andere gevallen met een stevige repliek. En ook onderling beginnen de lezers van het blog met elkaar een polemiek aan te gaan, waaruit al snel blijkt dat ook zij niet op hun mondje gevallen zijn. 
 
De vele pogingen om op de onbekende auteur van het blog een naam te plakken zijn amusant om lezen. De auteur zelf wijdt er zelfs een heel artikel aan. "Zing even met zijn allen mee. Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Of X1? Meulenaere! Goens? Of toch Decaestecker? Ziegfriet Brakke? Nee, dat is het dus niet. En dat zijn ze dus niet. En hou nu maar op met zingen." Ik zou nog veel fragmenten op mijn blog kunnen posten, omdat ze zo boeiend zijn om lezen. Ik zou zo zeggen, ga zelf eens een kijkje nemen. Het is zeker de moeite waard om eens op het mysterieuze verlaten blog rond te snuisteren.

Het blog heeft een verzorgde layout en het geheel oogt overzichtelijk. Het grootste minpunt is dat er jammer genoeg nog altijd geen artikels meer gepost worden. En blijkbaar kunnen toch niet alle volgers van het blog het opbrengen om zo lang te wachten. "Geduld is niet eindeloos rekbaar. Als er maar zo weinig te melden valt, schrap ik deze blog uit m’n bladwijzers..."

Opdracht webvideo

Vandaag stond het hele centrum van Geraardsbergen in het teken van de 94ste Stadsprijs Wielerprofs. De zomerkermis in Geraardsbergen loopt nog tot 11 september.

Invloedrijke media

Niet alleen burgers kunnen als ze het echt willen mee de inhoud van de media bepalen. Blijkbaar durven ook sommige media zelf de uitdaging aangaan om kritiek te geven op wat er soms allemaal in de media komt. In het voorjaar 2011 zond Eén het spraakmakende programma Basta uit. Daarbij brachten ze onder andere aan het licht hoe kijkers van belspelletjes door het programma zelf bedrogen worden .

Kritiek op de journalistiek

Basta kreeg hiermee niet alleen veel media-aandacht. Na de uitzending besloten VTM en 2BE al onmiddelijk om de spelletjes niet meer uit te zenden.

En dat niet alleen: enkele maanden geleden kwam de Vlaamse minister van Media ook met het voorstel af om zowel belspelletjes als astro-televisie ook officieel op alle Vlaamse zenders te verbieden. Ook in de politieke wereld werd er blijkbaar heftig over de kwestie gediscussieerd.

Na een programma als Basta kunnen we alleen maar besluiten dat de media duidelijk heel wat wakker kunnen schudden en ook een politiek debat op gang kunnen brengen. 

Media: stem voor de burgers



Actiegroepen bezetten het Lappersfortbos

Dat burgers erin slagen om in de media een debat op gang te brengen, blijkt maar al te goed uit de vele actiegroepen die de laatste jaren in de media aan bod kwamen. Denk daarbij maar aan de actievoerders van het Lappersfortbos. De jonge bezetters van het bos haalden meer dan eens de media.

Actiegroepen

In De Standaard verscheen vorige maand nog een artikel over een klimaatkamp in Antwerpen waarbij jongeren kunnen leren hoe ze een bos kunnen bezetten en de politie te woord kunnen staan. De actiegroep Ademloos heeft daarbij een specifiek doel voor ogen: wanneer de actiegroep er niet in slaagt om de Oosterweelverbinding juridisch tegen te houden, is ze van plan om in het Sint-Annabos de 'grootste internationale bosbezetting ooit' te organiseren.

Meer dan eens proberen burgers door actie te voeren een duidelijk standpunt naar buiten te brengen en met veel geluk iets te verkrijgen van de overheid. Dat ze er op zijn minst in slagen om een debat op gang te brengen hebben ze meestal te danken aan de media. Niet voor niets kregen de bezetters van het Lappersfortbos in juli 2003 de Prijs voor de Democratie omdat ze er door hun actie in geslaagd waren een stukje ecologisch waardevolle natuur te behouden.


Stem niet ongehoord

Wanneer in 2008 een rij populieren wordt gekapt voor de aanleg van een tweevaksbaan, wordt het bos opnieuw bezet door verschillende actiegroepen. Lange tijd krijgt het thema erg veel media-aandacht. Desondanks het protest van de actievoerders werd er uiteindelijk toch een deel van het bos vernietigd om er loodsen en kantoren op te bouwen. Maar de actie was niet voor niets geweest: in Oostende zou het Lappersfort Zuurstofbos aangelegd worden.

De vele burgers die actiegroepen vormen om in onze samenleving een duidelijke stem naar buiten te brengen, kunnen niet klagen dat ze ongehoord blijven. Ook betogingen en acties van zowel vakbonden als belangenorganisaties halen geregeld het nieuws. De media zijn er steeds als de kippen bij om hun protest aan de bevolking mee te delen.

De burgers worden dus alleszins gehoord. Of er geluisterd wordt is in vele gevallen jammer genoeg nog steeds een andere zaak. Maar zo te zien hebben de media in het verleden alleszins toch al hun plicht gedaan in onze democratische samenleving, wat hun motieven ook mogen wezen.


Foto: http://www.stadsomroep.com/Detail.asp?NUM=25093